سفر که گریه ندارد

امید از حق نباید بریدن که اِنَّهُ لَا یَیْأَسُ مِن رَّوْحِ اللَّهِ

امید سَرِ راهِ ایمنی است، اگر در راه نمی‌روی، باری سَرِ راه را نِگه دار

مگو که کژی‌ها کردم، تو راستی را پیش گیر، هیچ کژی نمانَد

راستی همچون عصای موسی است، آن کژی‌ها همچون سِحرهاست، چون راستی بیاید همه را بخورد؛

اگر بدی کرده‌ای با خود کرده‌ای، جفای تو با وی کجا رسد؟

مُرغی که بر آن کوه نِشَست و بَرخاست

بِنگَر که در آن کوه چه اَفزود و چه کاست

چون راست شوی آن همه نمانَد، امید را زنهار مَبُر.

بخشی از آیۀ ۸۷ سورۀ یوسف: جز خدانشناسان کسی از رحمت الهی نومید نمی‌گردد.

فیه ما فیه مولانا