نور

امام صادق علیه السلام:

أَلْعِلْمُ نُورٌ یقْذِفُهُ اللّه فِی قَلْبِ مَنْ یشآء

علم، نوری است که خداوند به قلب هر کس که بخواهد، می افکند.

پروانه سوخته

درختان را دوست می دارم
که به احترام تو قیام کرده اند
و آب را
که مهر مادر توست،

خون تو شرف را سرخگون کرده است:
شفق ، آینه دار نجابتت,
و فلق محرابی
که تو در آن نماز صبح شهادت گزاردی.
در فکر آن گودالم
که خون تو را مکیده است
هیچ گودالی را چنان رفیع ندیده بودم
در حضیض هم می توان عزیز بود
از گودال بپرس!

آه

ای مرگ تو معیار!
مرگت چنان زندگی را به سخره گرفت
و آن را بی قدر کرد
که مردنی چنان،
غبطه بزرگ زندگانی شد!

تو را باید تنها در خدا دید
هر کس ،هر گاه ، دست خویش
از گریبان حقیقت بیرون آورد
خون تو از سرانگشتانش تراواست
چندان تناوری و بلند
که به هنگام تماشا
کلاه از سر کودک عقل می افتد

ای خدای گون!

مرگ در پنجه ی تو
بیچاره تر از پروانه یی ست
که کودکان در دست گیرند

«سید علی موسوی گرمارودی»

ادامه نوشته