سفر که گریه ندارد

از حوالی همین روزهای کند بیخود طولانی میگذریم

و باد فقط بر سر شاخه های شکسته می وزد

ما اشتباه میکنیم که از چراغ انتظار شکستن داریم

شب...سرانجام خودش میشکند!

متاسفانه اطراف ما

پر از آدمیانی ست

که از سر احتیاط و به تاخیر

از دانایی سکوت سخن می گویند.

حالا سالهاست

که ما از حوالی انتظار

 خواب یک روز خوش را

از شب شکسته می پرسیم.

راستی این همه چرت و پرت عجیب  قشنگ

با ما چه نسبتی،  چه ربطی،  چه حرفی دارند ؟

خدا شاهد است

یک شب از این همه دریا ... را که من گریسته ام

شما یکی دقیقه ی آن را نیز

تحمل نخواهید کرد.

اووف از این روزهای کند طولانی...!

«سید علی صالحی»